یک ایده ۲۰ دلاری که مرگ تصادفات را به صفر رساند!

هر مسئولی ایمنی را اولویت خود می‌داند، پلیس و ادارات حمل و نقل نیز قول می‌دهند که تمام تلاش خود را بکار گیرند. شهرداری ها هم برنامه های مختلفی را اجرا کرده و ابتکارات نوینی را ارائه می‌دهند. با این حال، مرگ و میر عابران پیاده در آمریکا همچنان در بالاترین سطح خود در چند دهه اخیر است.

در این میان شهر هابوکن واقع در ایالات نیوجرسی با جمعیتی نزدیک به 60 هزار نفر، از ژانویه 2017 حتی یک مورد مرگ ناشی از تصادف را نداشته است. این یک اشتباه تایپی نیست، بلکه بیش از 9 سال است که هیچ کس در هابوکن «Hoboken» در اثر تصادف جان خود را از دست نداده است. آماری که فعالیت و عملکرد شهرداری های دیگر را زیر سوال می‌برد.

نکته قابل توجه این است که هابوکن این دستاورد را با یک فناوری انقلابی به دست نیاورده است. آنها عبور خودروها را ممنوع نکرده، میلیاردها دلار هزینه نوسازی شهر را درخواست نداشته و حتی فرمول خاصی را بکار نبرده‌اند که در دسترس دیگر شهرها نباشد. در واقع آنها تغییرات زیرساختی ساده‌ای را اعمال کرده‌اند که سالهاست توسط کارشناسان توصیه می‌شوند.

این شهر پس از اینکه متوجه شد 88 درصد تصادفات ترافیکی عابران پیاده و دوچرخه سواران در تقاطع ها رخ می‌دهد، تمرکز اصلی خود را روی این نقاط گذاشت و راهکارشان به طرز خنده داری ارزان بود. استفاده از 2 میله پلاستیکی در هر گوشه تقاطع که تنها 20 دلار هزینه داشت، اما در عوض جلوی پارک خودروها را در نزدیکی تقاطع می‌گرفت.

این میله ها میدان دید راننده و عابران را باز می‌کنند. در نتیجه زمانی که رانندگان به تقاطع می‌رسند و در همان زمان عابران قصد عبور از خیابان را دارند، بهتر می‌توانند یکدیگر را دیده و تشخیص دهند. این تاکتیک حتی به قدری تاثیرگذار بوده که به یک مطالعه موردی فدرال با عنوان «Hoboken Daylighting» تبدیل شده و یک طرح ایمنی گسترده‌تر را پایه گذاری کرده که آسیب عابران را 30 درصد کاهش داده است.

راهکارهای هابوکن تنها به همین مورد ختم نمی‎‌شود. خطوط عابر پیاده قابل مشاهده و پررنگ تر شد، زمان بندی چراغ طوری تنظیم شد که عابران فرصت بیشتری برای عبور از خیابان داشته باشند، محدودیت سرعت شدیدتر شد و با گسترش جداول و لبه پیاده‌روها، عرض خیابان کاهش یافت.

هیچکدام از این ایده‌ها جدید نیستند. اما چیزی که باعث کارآمدی آنها شده، این است که کارایی آنها وابسته به انتخاب درست کاربران خیابان نیست. بلکه این تغییرات و قوانین لایه‌های حفاظتی را ایجاد کرده‌اند که در صورت تخلف و اشتباه راننده یا عابر، پیامد مرگباری نداشته باشد.

کمپین های ایمنی و آموزشی، علائم راهنمایی و رانندگی و حتی نظارت پلیس، همگی جایگاه خود را دارند. اما همه آنها به انتخاب درست کاربران جاده وابسته هستند. در نتیجه، این زیرساخت ها هستند که پادشاه ایمنی بوده و هابوکن هم روی آنها متمرکز است.

یک راننده می‌تواند کمپین آموزشی را نادیده بگیرد، اما نمی‌تواند از خط داخل خیابان رد شود. او می‌تواند اطلاعیه‌ها را فراموش کند، اما نمی‌تواند در فضایی که با میله ها اشغال شده پارک کند. در نتیجه، یک طرح ایمنی موثر این واقعیت ها را می‌پذیرد، نه اینکه آنها را به کلی نادیده بگیرد.

کارنامه هابوکن نشان می‌دهد که مشکل تصادفات ترافیکی، کمبود دانش نیست. راه حل‌ها کاملا شناخته شده‌اند و بسیاری از آنها هزینه چندانی ندارند. علاوه بر این، داده های پشتیبانی و ابزارهای جمع آوری اطلاعات نیز از قبل در دسترس هستند. بنابراین جلوگیری از تصادفات و آسیب های جانی نیازمند اقدامات واقعی بوده و تنها سخنرانی و شعارها زیبا تاثیری ندارند.