ورود

در بازاری که پیکاپها هر سال بزرگتر، پیچیدهتر و گرانتر میشوند، پیدا کردن یک وانت جمعوجور و اقتصادی به یک کار دشوار تبدیل شده است. بسیاری از خودروسازان ترجیح میدهند بهجای تولید مدلهای ارزانقیمت با تیراژ بالا، بر روی خودروهای گران و سودآور تمرکز کنند. با این حال، یک استارتاپ آمریکایی به نام REO Trucks معتقد است هنوز هم میتوان با بازگشت به اصول اولیه، محصولی کاربردی و مقرونبهصرفه ساخت.
این شرکت مستقر در تگزاس قصد دارد از اواخر سال ۲۰۲۸ میلادی یک پیکاپ بنزینی ارزانقیمت را روانه بازار کند. محصولی که در کنار قیمت پایین، بر سادگی فنی، دوام بالا و تعمیرپذیری آسان تأکید دارد. این رویکرد میتواند رئو را به رقیبی متفاوت برای شرکتهایی مانند اسلیت و پیکاپ الکتریکی آن تبدیل کند.
رئو برای تحقق برنامه خود، خانوادهای به نام Runabout را توسعه داده است که در سه نسخه مختلف عرضه میشود و وجه اشتراک هر سه مدل، شاسی نردبانی فولادی و ساختار فنی نسبتاً ساده آنها خواهد بود.

مدل T4X نخستین عضو این خانواده و یک پیکاپ کاری دونفره تککابین است. نسخه T4C با اضافه شدن دو درب دیگر و یک ردیف صندلی عقب، فضای بیشتری برای سرنشینان فراهم میکند. در نهایت، S4C نیز نسخه شاسیبلند خانوادگی این مجموعه خواهد بود که ظرفیت پذیرش شش سرنشین را دارد.
یکی از تصمیمهای مهم رئو در ساخت این خودروها، استفاده از فولاد پرسکاریشده برای تمام پنلهای بدنه است. بهطوری که رئو برخلاف بسیاری از خودروهای امروزی که از آلومینیوم یا مواد کامپوزیتی استفاده میکنند، ترجیح داده به فولاد متکی باشد تا هزینههای تولید و تعمیرات را کاهش دهد.
مسئولیت طراحی خانواده Runabout بر عهده Frank Stephenson Design بوده است؛ استودیویی به سرپرستی طراح شناختهشدهای که پیشتر در طراحی مکلارن P1 و مینی کوپر مدل ۲۰۰۱ نقش داشته است.

زبان طراحی این خودروها بیش از هر چیز بر سادگی و استحکام بصری تأکید دارد. رئو میگوید فرم قدرتمند بدنه با الهام از بوفالو آمریکایی شکل گرفته و گلگیرهای برجسته پلاستیکی مشکیرنگ نیز به تقویت این ظاهر کمک کردهاند. قطعاتی که در صورت تمایل مالک، بهراحتی جدا میشوند تا امکان نصب لاستیکهای بزرگتر فراهم شود.
در نمای جلو، یک جلوپنجره عریض میان چراغهای مستطیلی LED قرار گرفته است که بهصورت عمودی روی یکدیگر چیده شدهاند. سپر حجیم با قلابهای یدککشی یکپارچه نیز ظاهر ساده و کاربردی خودرو را تکمیل میکند.
کابین با سقفی نسبتاً عمودی و دربهایی صاف و بدون تزئینات اضافی طراحی شده است. دستگیرههای عمودی دربها نیز بر روی ستونهای بالاتر از محل اتصال دربها قرار گرفتهاند. هر سه مدل تا ستون B طراحی یکسانی دارند و از فاصله محوری حدود ۳۰۴ سانتیمتر بهره میبرند. در قسمت عقب نیز یک سپر مشترک با چراغهای یکپارچه و پله دسترسی دیده میشود.
با وجود اشتراکهای ساختاری، هر عضو خانواده Runabout برای گروه متفاوتی از خریداران در نظر گرفته شده است.

وانت T4X که زودتر از دو مدل دیگر به بازار میآید، به کابین دونفره و یک محفظه بار مسطح فولادی با دیوارههای جانبی بازشو مجهز است. این محفظه حدود ۲۰۱ سانتیمتر طول و حدود ۱۷۹ سانتیمتر عرض دارد.
درب عقب محفظه بار نیز امکانات جالبی در خود جای داده است که از جمله آنها میتوان به خطکش مدرج، جالیوانی، دربازکن بطری و شیارهایی برای نگهداری تلفن همراه و تبلت اشاره کرد.
در T4C، اضافه شدن دو درب و صندلیهای ردیف دوم باعث شده فضای بیشتری برای سرنشینان فراهم شود، اما طول محفظه بار به ۱۳۷ سانتیمتر کاهش پیدا میکند.
شاسیبلند S4C نیز با طول حدودی ۴۶۴ سانتیمتر میتواند شش سرنشین را در خود جای دهد. این نسخه از یک درب عقب یکتکه با بازشوی لولایی از کنار بهره میبرد که در کنار شیشه عقب با قابلیت جمع شدن و پایین رفتن درون درب، حسوحال نوستالژی را تداعی میکند.
رئو هنوز تصاویر فضای داخلی محصولات خود را منتشر نکرده و رونمایی از کابین را به سال آینده میلادی موکول کرده است. با این حال، شرکت تأکید دارد که استفاده از کنترلهای فیزیکی بخش مهمی از طراحی داخلی خواهد بود.
دکمهها و کلیدها به شکلی طراحی میشوند که حتی با دستکش نیز بتوان از آنها استفاده کرد. البته قرار نیست تمام امکانات دیجیتال حذف شوند و همچنان یک صفحهنمایش دیجیتالی پشت فرمان برای نمایش اطلاعات مسیریابی و سیستم چندرسانهای در نظر گرفته شده است.
در حالی که برند اسلیت برای کاهش هزینهها به شیشهبالابرهای دستی روی آورده، رئو همچنان شیشهبالابر برقی را حفظ میکند. صندلیهای مستقل جلو با تنظیم دستی، خروجیهای برق ۱۲۰ ولتی و یک مجموعه ابزار مخصوص نیز از دیگر امکانات کابین هستند. این مجموعه ابزار در محفظه داشبورد قرار میگیرد و برای باز و بسته کردن تمام اتصالات و پیچهای خودرو قابلاستفاده خواهد بود.
در بخش فنی، رئو یک پیشرانه چهارسیلندر تنفس طبیعی را انتخاب کرده است که با جعبهدنده دستی استاندارد جفت میشود. البته امکان سفارش گیربکس اتوماتیک نیز برای خریداران وجود خواهد داشت.
تمام مدلها از سیستم چهارچرخمحرک پارهوقت بهره میبرند که شامل جعبهدنده با ضرایب دنده سنگین و دیفرانسیل عقب قفلشونده است.

هدفگذاری رئو برای عمر قوای محرکه، ۸۰۰ هزار کیلومتر است. برای رسیدن به این هدف نیز شرکت از تجهیزاتی مانند توربوشارژ، سیستم تزریق مستقیم سوخت و فناوری خاموش و روشن شدن خودکار موتور در توقفها صرفنظر کرده است تا با سادگی حداکثری، دوام بالا را فراهم آورد.
البته در حال حاضر حجم موتور و منبع تأمین آن مشخص نیست و برند آمریکایی اطلاعاتی در این خصوص را منتشر نکرده است.
سادگی در محصولات رئو به پیشرانه محدود نمیشود. هر سه مدل از محورهای صلب در جلو و عقب استفاده میکنند که در بخش جلو با فنرهای لول و در عقب با فنرهای تخت مهار شدهاند.

رینگهای فولادی 17 اینچ این خودروها با لاستیکهای چهارفصل پوشیده شدهاند که در پشت آنها سیستم ترمز با دیسکهای خنکشونده در جلو و ترمزهای کاسهای در عقب جای گرفته است.
علاوه بر این، برای خریدارانی که به قابلیتهای آفرودی بیشتری نیاز دارند، پکیج سفارشی Ransom در نظر گرفته شده است. این مجموعه لاستیکهای آلترین با ابعاد 17 اینچ، کمکفنرهای ارتقایافته و افزایش ارتفاع سیستم تعلیق به میزان 6 سانتیمتر را به ارمغان میآورد.
با نصب این پکیج، زاویه ورود از 42.5 به 48.3 درجه و زاویه شکست از 16.3 به 21.2 درجه افزایش پیدا میکند. خودروهای مجهز به این مجموعه با کمکفنرهای نارنجیرنگ در جلو و فنرهای تخت و کمکفنرهای ارتقایافته در عقب قابلتشخیص خواهند بود.
یکی از متفاوتترین بخشهای برنامه رئو به نحوه نگهداری و تعمیر محصولات آن مربوط میشود. این شرکت قصد دارد خودروهای خود را مستقیماً و بدون استفاده از شبکه سنتی نمایندگیها به دست مشتریان برساند و در کنار قیمت مناسب، دسترسی آسان به قطعات و تعمیرات را تضمین کند.

مفهوم حق تعمیر (Right to Repair) نیز جایگاه مهمی در برنامه این شرکت دارد. برای مثال، یک راهنمای تصویری سرویس و تعمیرات زیر کاپوت خودرو نصب خواهد شد و همچنین سپرها، پنل دربها، پوشش داخلی سقف و قطعات تزئینی به شکلی طراحی شدهاند که با ابزارهای معمولی و در کمتر از پنج دقیقه قابلجداسازی باشند.
حتی رئو میخواهد امکان تولید و عرضه قطعات توسط شرکتهای مستقل را فراهم کند. به این ترتیب، تولیدکنندگانی که استانداردهای این برند را رعایت کنند، به الگوها و مشخصات محل نصب قطعات در کارخانه دسترسی خواهند داشت و میتوانند محصولات خود را مستقیماً از طریق بازار آنلاین این برند به مشتریان ارائه دهند.
رئو برای عرضه نخستین محصول خود برنامه زمانی مشخصی دارد. نمونههای اولیه T4X در سال ۲۰۲۷ ساخته خواهند شد و تولید انبوه از سال ۲۰۲۸ آغاز میشود. تحویل خودروها نیز برای اواخر سال ۲۰۲۸ یا اوایل ۲۰۲۹ برنامهریزی شده است.

قیمت پایه T4X برابر با ۲۱۵۰۰ دلار خواهد بود. نسخه چهاردرب T4C با قیمت ۲۵ هزار دلار و شاسیبلند S4C نیز با قیمت ۲۸۵۰۰ دلار عرضه خواهند شد. تولید این خودروها قرار است در کارخانهای در ایالت تگزاس انجام شود، اما رئو هنوز نام این کارخانه را اعلام نکرده است.
این شرکت همچنین از ثبت ۴۰ هزار رزرو برای محصولاتش خبر میدهد؛ آماری که البته باید با احتیاط به آن نگاه کرد، زیرا ثبت هر رزرو تنها به پرداخت ۲۵ دلار ودیعه قابلاسترداد نیاز دارد.
در نهایت، باید دید رئو میتواند وعده ساخت خودروهایی ارزان، بادوام و آسان برای تعمیر را در عمل محقق کند یا خیر. بازار پیکاپهای اقتصادی مدتهاست با کمبود گزینههای ساده و مقرونبهصرفه مواجه است و اگر این استارتاپ بتواند محصولات خود را با مشخصات و قیمت اعلامشده به تولید انبوه برساند، احتمالاً توجه گروهی از خریداران را که دیگر تمایلی به پرداخت هزینههای سنگین برای پیکاپهای امروزی ندارند، به خود جلب خواهد کرد.